De buizerd

De buizerd

Ik wandelde door het enorm mooie bos en wist dat ik moest nadenken, bewegen, voelen over wat er gaande is. Dat er besluiten genomen moesten worden. Dat ìk een besluit moest gaan nemen. Het bos zorgde voor de rust in mij en door de beweging van het wandelen zakte ik steeds meer in mijn lijf en kon ik beter voelen. De groene bladeren, die ondanks de zomerse temperaturen, echt in de herfstkleuren aan het transformeren zijn. De bladeren op de grond die steeds meer en meer worden. De luchten die zo herfstig kunnen aanvoelen. En ja, zelfs het herfstige snotterweer is er.

Mijn hoofd draaide overuren. Wat moet ik? Wat wil ik? Is dit het? Wat heb ik tot nu toe bereikt? Welke dromen zijn er uitgekomen? Welke wensen heb ik? Is er meer? Nou ja, dat er meer is, dat geloof ik wel. Maar is er ook meer voor mij? Is er wat anders voor mij? 

Allerlei inzichten komen voorbij. Inzichten die soms erg voor de hand liggen, soms ook niet en is er weer nieuwe stof tot nadenken.

Ook komen er nieuwe plannen, ideeën, wensen en daar zijn ze: ook de overtuigingen, de ‘dat kan ik niet’-s, ‘slaat nergens op’, ‘hoe zou dat dan moeten’?

Zo ben ik met mezelf in gesprek. Aan de ene kant de wil, de durf, de moed en aan de andere kant de angsten en patronen die me zo bekend zijn.

En ineens hoor ik hem; de buizerd. Het lijkt alsof ie vlak boven me vliegt, maar ik zie hem niet. Ik blijf stilstaan om te luisteren en ja, daar is het geluid weer. Vliegt hij nu verder weg? Nee, toch niet. Een piepend geluid herinnert me aan de hond. Niet dat ik bovenop haar ging staan, waardoor ze ging piepen. Nee, ze houdt er niet van om stil te staan. Actie! Ik loop verder en hou mijn oren goed open of we richting het geluid lopen. En dan…

Ja! Ik zie hem. Zo’n mooi en gave vogel. Als je me kent denk je waarschijnlijk: ‘wat heb jij nou ineens met vogels?’ Terecht opmerking, want ik ben niet perse van de vogels. Ik hou enorm van de geluiden van de vogeltjes in mijn tuin, maar ik ben geen vogelspotter, ik weet ook niet precies welke vogels allemaal in onze tuin vliegen, maar dit. De buizerd, ja die vind ik gaaf. Zoals hij vliegt, zoals hij zo stil op een paal of in een boom kan zitten, dat geluid, ik word er altijd stil van.

De buizerd herinnert me aan de keuzes die ik wil maken en ineens weet ik wat me te doen staat. Ja, het zal even pijn doen, het zal me misschien verwarren, maar ik weet ook dat het goed is. Dat het mag en dat ik het waard ben.

Ik realiseer me ook dat de buizerd voor mij een rode draad is tijdens het ‘kiezen’. Ik zie of hoor hem vaker wanneer het nodig is. Soms om even afstand te nemen van een bepaalde situatie of om even stil te staan bij wat is. En dus in het kiezen. Vaak zijn het dan keuzes die echt om mij gaan. 

Terwijl ik bedacht dat ik deze blog wilde schrijven, ben ik op zoek gegaan naar de spirituele betekenis van de buizerd. Ik vond de betekenis: Dood en wedergeboorte, nieuwe visie. 

Ik herinner me de betekenis van mijn doopnaam: Willempje Annetje, waarin Willempje ook deze betekenis heeft.

Mooi hè, eigenlijk past de buizerd dus heel goed bij mij. En soms moet er ook eerst iets ‘dood’ zijn of erkenning krijgen dat iets dood is, voordat er iets nieuws kan komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *