Je eigen plek; ook aan tafel

“Maakt het nou echt zoveel uit waar je aan tafel zit? Hij eet toch niet, dus we zitten echt voor spek en bonen aan tafel…
 
Dat was mijn reactie, de eerste keer dat ik over de ideale tafelopstelling hoorde. Ik vond het maar gedoe. Wat zou Albert er wel niet van vinden? Ik vond het misschien zelfs een beetje zweverig, je moet gewoon eten. Punt. En dat deed zoonlief niet of minimaal.
 
De weerstand bleef, maar mijn zorgen ook. Ik wilde ook graag dat mijn kinderen zouden eten, aan tafel zouden blijven, gewoon fijn een gezellig samenzijn, die ene keer per dag dat we samen eten.
 
Ik besloot eens een balletje op te gooien bij manlief. ‘Wat als we eens anders aan tafel zouden gaan zitten?’ Eerst de praktische bezwaren, de stoelen stonden daar minder fijn, een beetje in de weg. Wij naast elkaar? Dat is toch niet handig met eten geven? Nee, dat is zo. Maar hoe vaak moet ik eigenlijk nog helpen? Tja, dat valt inderdaad wel mee.
Zo gingen we nog even door, maar besloten dat we het zouden proberen. We zouden 2 weken de ideale tafelopstelling proberen, op je eigen ‘plek’.
 
En…
 
De rest is bekend… We zitten tot op de dag van vandaag nog zo. Zelfs als we bij bijvoorbeeld opa en oma eten of gaan uit eten, proberen we dat de kinderen niet tussen de volwassenen belanden. Misschien wel gezellig, maar ze eten niet. En dat vinden die andere volwassenen dan weer een ding. We houden er rekening mee, dat het gevoelige wezentjes zijn die sommige dingen een ding vinden.
Dus aan tafel; je eigen plek.
 
Zo dankbaar dat ik dit heb ontdekt, voor mijn eigen gezin, voor ons eigen samenzijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *